05

11.2011

The Road Less Travelled

autor: Sławek Muturi|kategoria: Blog autorów, Co czytaliśmy

ilość komentarzy: 4

Życie jest ciężkie. Od tego bardzo  krótkiego zdania rozpoczyna się jedna z najlepszych, jeśli nie najlepsza książka, spośród tych, które czytałem ostatnio. Jej autorem jest M. Scott Peck, amerykański psychoterapeuta, wykształcony na Harwardzie i posiadający bogate doświadczenie zawodowe i życiowe. Dlaczego ta książka tak mi się spodobała? Bo wiele z idei w niej zawartych są mi bardzo bliskie, choć nie potrafię ich tak elegancko opisać.

Jeśli uświadomimy sobie, że życie jest ciężkie i zaakceptujemy ten fakt, to życie przestanie być tak bardzo ciężkie. Mimo tego, że składa się ze stałego ciągu problemów. Dostrzegając je, stajemy kazdym razem przed wyborem: albo siedzieć i narzekać, albo wstać i je rozwiązać. Oczywiście stawianie czoła problemom i ich rozwiązywanie bywa bolesne i trudne, ale ich pokonanie pozwala nam się rozwijać. Powinniśmy się wrecz cieszyć z możliwości rozwiązywania problemów. Jednak większość ludzi, w obliczu problemu, woli je ignorować, czekać aż sobie gdzieś pójdą, obwiniać innych (rodziców, rząd, system, chciwych kapitalistów, itp) niż wziąć pełnię odpowiedzialności za swoje życie.

W pierwszym rozdziale książki Scott Peck wymienia cztery narzędzia, dyscypliny, potrzebne do tego by stawiać problemom czoła. Pierwsza dyscyplina to: zdolność do odsuwania w czasie wynagrodzenia. Żeby stawić czoła problemowi musimy zwykle odłożyć na bok coś przyjemniejszego co robiliśmy i zająć się tym problemem, co nie jest zwykle przyjemnym zadaniem. Jest to trudna umiejętność, bo trzeba odłożyć przyjemność (odsunac w czasie wynagrodzenie) i zająć się czymś mniej miłym po to, by problem się nie pogłębił. Większość z nas woli kontynuować przyjemności teraz mając nadzieję, że problem sam się rozwiąże. Niestety problemy zwykle zamiast się samo-rozwiązywać, nabrzmiewają.

Druga z dyscyplin dotyczy odpowiedzialności. Nie rozwiążemy problemu mówiąc „to nie mój problem”. Czytając ten rozdział nasunęła mi się pewna analogia do Fridomii. Wielu Fridomiaków już wie i jest przekonana do tego, że problem jakości ich życia po zakończeniu aktywności zawodowej to ich problem, a nie problem ZUS-u czy też Donalda Tuska czy innego Premiera rządu. Ale ilu Polaków, Hiszpanów, Greków i innych myśli inaczej?! Wg dr Pecka jedną z największych trudności życia jest umiejętność rozróżnienia tego za rozwiązanie których problemów jestem odpowiedzialny ja, a za które nie jestem. Niektórzy uważają, że są winni wszystkiemu (neurotycy), inni zaś, że wszystkiemu są winni inni (ludzie ze zwichniętymi charakterami). Równowagi pomiędzy tymi dwoma stanami szuka się często całe zmieniające się życie.

Trzecia dyscyplina wymaga obsesyjnego przywiązania do rzeczywistości. Nasze postrzeganie rzeczywistości jest jak mapa, dzięki której poruszamy się po życiu. Z taką mapą się jednak nie rodzimy, tylko ją ciągle tworzymy, uzupełniamy, doskonalimy na bazie doświadczeń, które zbieramy. Ale wielu z nas zbyt szybko się męczy tym ciągłym doskonaleniem naszej mapy i zadowala się niedoskonałym półproduktem. Nawet najwytrwalsi też się w końcu męczą, bo aby ich mapy pozostałe doskonałe, cały czas muszą być uaktualniane, chocby dlatego, ze zmienia się świat dookoła nas. Inaczej wygląda on z perspektywy dziecka, inaczej z perspektywy nastolatka. Różnią się perspektywy pracownika i szefa, biednego i bogatego. Świat się totalnie zmienił gdy Polska odrzuciła komunizm. Cały czas musimy zmieniać nasze mapy. Nawet wtedy gdy nie dzieje się nic aż tak gwałtownego jak te przykłady podane przed chwilą. Jest to bardzo męczące. Gdy usłyszymy wiele nowych informacji, które – okazuje się – nie pasują do naszej mapy, to zamiast podjąć wysiłek korekty mapy, odrzucamy te nowe idee.  Ciągła aktualizacja naszej mapy wymaga dyscypliny i ogromnego przywiązania do rzeczywistości.  Musimy być gotowi do ciągłej samo-analizy i samo-oceny. Nie powinnismy obawiać się krytyki. Musimy być szczerzy i nie okłamywać siebie i innych.

Czwarta dyscyplina wymaga balansowania, równowagi. Kilka przykładów. Bez emocji złości nie bylibyśmy w stanie przeżyć. Ale musimy nią umiejętnie zarządzać – czasami trzeba ją okazać głośno i gwałtownie, czasami cicho i spokojnie, a czasami w ogóle nie. Szybka jazda na rowerze może dostarczać dużej dozy radości, ale nie zwolnienie przed ostrym zakrętem (zmniejszenie swojej radości), może zakończyć się bolesnym upadkiem.  Utrzymywanie równowagi zwykle oznacza pozbywanie się czegoś, samo-ograniczanie się, co dla większości z nas jest bardzo nieprzyjemne. Czasami musimy przyznać innemu rację, czasami wyzbyć się naszego ego, czasami powiedzieć, że tyle już wystarczy.

Jak widzicie, tyle już napisałem, a nadal recenzuje pierwszy z czterech rozdziałów. W pozostałych autor rozważa czym jest prawdziwa miłość (wg dr Pecka jest to „wola do pójścia krok dalej po to, by zapewnić swój własny rozwój duchowy lub rozwój duchowy drugiej osoby); jak się ma rozwój duchowy do religii; a w ostatnim, czwartym rozdziale, autor rozważa grację (czyli to cos, co powoduje, że nasza podświadomość podpowiada nam drogę do samo-rozwoju).

Wracając do tytułu książki. Stojąc w obliczu życiowych problemów, stajemy przed dylematem. Czy iść z pozoru łatwiejszą drogą ignorowania problemów, oddawania ich rozwiązanie innym, czy też pójść trudniejszą drogą konfrontowania ich, cierpienia, ciągłego uczenia się i rozwoju duchowego? Nie muszę chyba mówić którą drogę zaleca dr Scott Peck?

Jego książka nie jest łatwą lekturą, „do poduszki”. Czytałem ją prawie dokladnie rok, bo dostalem ja na swoje urodziny rok temu. Mniej więcej w kwietniu br gdy odbywał się ślub Williama i Kate w Anglii, byłem przy rozdziale poświęconym miłości (zrobiłem nawet wtedy wpis kontrastujący szum medialny wokół tego ślubu z mitem o romantycznej miłości, która wg dr Pecka jest przyczyną wielu chorób psychicznych, za który to wpis zostałem nieco zestrofowany przez jedną z Fridomiaczek:-), a skonczyłem ją czytać dopiero w tym tygodniu, korzystając z leniuchowania pomiędzy termalnymi basenami na Słowacji. Mimo dosc trudnej, naukowej formy naprawdę gorąco polecam te ksiazke tym, którzy nie chcą iść na łatwizny życiowe i którzy nie do końca wierzą w różne schematy typu Get Rich Quick. Odwagi !

M.Scott Peck, „The Road Less Travelled”, Simon & Schuster, Nowy Jork, 1978

Komentarze:

  1. Jurek napisał(a):

    Jest też polskie tłumaczenie:
    M. Scott Peck, „Drogą mniej uczęszczaną: nowa psychologia miłości, tradycyjnych wartości i rozwoju duchowego”, przeł. Adam Grobler, Warszawa: „Medium”, 1998

    • Sławek Muturi napisał(a):

      O to super, nawet nie wiedziałem. Z pewnością łatwiej będzie przeczytać tę bardzo wartościową książkę. Jurku, czy Ty ją czytałeś i jeśli tak, to czy zachęciłbyś innych do zrobienia tego samego?
      Pozdrawiam.

  2. Michał napisał(a):

    Sam uważam, od narzekania nie zmieni się naszej sytuacji. Można narzekać na państwo, na pogodę na świat, na polityków, na kryzys. A tak naprawdę zależy to wszystko od naszej umiejętności dostosowania się. Sam kiedyś szukałem możliwości jak można generować więcej z życia. I niestety narzekanie w oczekiwaniu na cud nie daje rezultatów. Ludzie na całym świecie zarabiają i tracą pieniądze można śledzić tych którzy zarabiają i ich naśladować. Naprawdę jest wiele możliwości. Wystarczy działać.

Dodaj swój komentarz:





Chcesz, aby koło Twojego komentarza pojawiła się Twoja ikona lub zdjęcie?
Kliknij tutaj i dowiedz się jak to zrobić.

Powiadom znajomego o tym wpisie:

E-mail *
Wpisz wiadomość
Subskrybuj komentarze do tego wpisu

NAJBLIŻSZE SPOTKANIA FRIDOMIACZEK I FRIDOMIAKÓW

środa, 29 listopada – Chorzów, godz 18:00 – moje wystąpienie nt podróżowania podczas Peneplena Travel Festiwal, Akademicki Zespół Szkół Ogólnokształcących w Chorzowie, ul Dąbrowskiego 36

czwartek, 30 listopada – Łódź, godz 10:00, Wydz Ekonomiczno-Socjologiczny UŁ, ul Rewolucji 1905 r nr 37, Aula T – 001

sobota, 2 grudnia – Warszawa, wystąpienie podczas Kongresu BusinessWoman&Life. Rejestracja trwa.

piątek, 12 stycznia 2018 – Warszawa, szczegóły bliżej terminu

sobota, 13 stycznia 2018 – Łódź, szczegóły bliżej terminu

 

Archiwum - miesiąc po miesiącu

Najwyżej cenione

Czym są, a czym nie są pieniądze w moim prywatnym życiu

na prośbę Fridomiaka Arka opowiem Wam o moim osobistym podejściu do pieniędzy. Nie wiem czy jest  w moim podejściu coś specjalnie odkrywczego, ale powiem Wam szczerze co i jak. Pierwszy kontakt z pieniędzmi jaki pamiętam - w pierwszej klasie podstawówki taka zabawa: stałem na przerwie z przyjacielem (przyjaźnimy się do dziś!) pod sklepikiem i prosiliśmy starsze dzieciaki o parę groszy na oranżadę. A że byliśmy obaj lubiani (uśmiechnięci, na luzie), to starsze dzieciaki nam dawały, my [...]

Najnowsze komentarze

  • Sławek Muturi: Robert, dzięki za linka. Michael’a miałem okazję ostatnio poznać w Kenii. On i jego zespół robią...
  • Sławek Muturi: link do nagranej audycji w Radio Kraków. Miłych wrażeń:-) Zapraszam też na dzisiejszego LIVE...
  • Fabian Koss: Może na ten styczniowy się załapię! Mam taka nadzieję! Pozdrawiam i produktywnego dnia życzę!
  • Sławek Muturi: Alwaro, dzięki za ciepłe słowa. Cieszę się, że moje podpowiedzi pomogły Ci w podjęciu decyzji i życzę...
  • Sławek Muturi: Mati, dzięki za ciepłe słowa:-)
  • Alwaro: Witam czytam Pana bloga od kilku lat i jest Pan dla mnie inspiracją do podjęcia decyzji w inwestowanie w...
  • Marek: Trochę mnie dziwi co takiego sensacyjnego jest w tej informacji że tak trąbią o niej media na świecie. Że...
  • Robert: http://www.rp.pl/Biznes/171219 766-PAIH-Polscy-przedsiebiorcy -jada-do-Kenii.html
  • Marcin: Wiadomo coś o tym artykule? Może w wersji na 2018, jeśli jeszcze się nie pojawił :)?
  • Mati: Sławek, z wielką ciekawością czytam Twojego bloga. Życzę Ci kolejnych ciekawych wpisów w przyszłości :)
  • Sławek Muturi: Piotrze, dzięki za komplement. A kaszalot nadal leży na praskim brzegu Wisły:-)
  • TX: http://www.rmf24.pl/fakty/swia t/news-brandenburska-wioska-sp rzedana-na-licytacji-za-140-ty s-euro,nId,2475644...
  • Piotr: Jak zwykle świetne opowiadanie – i jak zwykle genialne porównania :P Dzięki za umilanie popołudnia.
  • Przemek: Świat niemal bezurzędniczy to zdaje się w takiej Somalii jest :) inna sprawa, że konsekwencje braku...
  • Natalia: Dziękuję za pytanie. Pozwolę sobie na nie odpowiedzieć w imieniu Sławka ;) W Mzuri dostajemy po...
  • monte: hmm…bardziej chodziło mi o lepszy świat bezurzędniczy lub niskourzędniczy :) czyli tylko Neverland.
  • xav: W rankingach latwosci prowadzenia biznesu od dawna kroluje (wymiennie) nastepujaca trojca : NZ, SG oraz DK.
  • Sławek Muturi: Monte, trudne pytanie zadajesz… Lepszy swiat urzedniczy? Chyba tylko w Neverland. Ale to...
  • monte: myślę że takie przykłady moglibyśmy mnożyć. Ot choćby powstałe za grubą forsę centrum kreatywności targowa w...
  • Przemek: Robert W napisał: „W miesięczniku Bieganie była szczegółowa analiza całego sezonu, z konkretnymi...

Najnowsze wpisy

created by Water Design