Jednemu z Mieszkaniczników – Piotrowi – tak bardzo spodobały się książki Dolfa de Roos, że napisał do autora. Dolf mu odpowiedział, korespondowali ze sobą jakiś czas i Piotr zaproponował, że przetłumaczy którąś z jego książek na polski, ale kontakt z Dolfem  chwilowo się urwał. Ponieważ Piotra cenię i szanuję – zaintrygowany postanowiłem zamówić książkę Dolfa de Roos na amazonie. Na szczęście zanim to zrobiłem, sięgnąłem do swojej biblioteczki i okazało się, że mam już jedną z jego książek – „Real Estate Riches”, którą musiałem kupić chyba w 2005 lub 2006 roku. Tyle tylko, że przed przejściem na emeryturę więcej książek kupowałem niż czytałem i ta książka zbierała tylko kurz na półce.

Niedawno wziąłem na wakacje kilkanaście książek z gatunku „literatury motywacyjnej” głównie polskich autorów. Nie lubię nikogo krytykować, ale ogólnie nie byłem zachwycony tym co miałem okazję czytać. Większość książek sprawiała wrażenie zlepków złotych myśli i zasłyszanych (lub raczej przeczytanych gdzieś) prawd. Brakowało jakiejś klarownej myśli przewodniej, całościowej narracji, która oddawałaby wewnętrzną logikę i zapewniała spójność przekazu. Odniesienia do własnych doświadczeń autora – jeśli się w ogóle pojawiały – były w większości mało przekonujące.Więc większości z przeczytanych książek nie będę tu na łamach Fridomii w ogóle recenzował. Oprócz dwóch, do których uważam bardzo warto sięgnąć.

Niedawno czytałem tekst Redaktora Naczelnego tygodnika Wprost. Jak się później z żalem dowiedziałem był to też jeden z ostatnich jego tekstów w tej roli w tym tygodniku, bo mój kolega ze studiów – Tomasz Lis – został odwołany a tego stanowiska. Chyba raczej nie z powodu swojego tekstu „Od redaktora”, ale pewnie ten tekst nie był mile przez dziennikarzy odebrany.

Chodzi o to, że w tekście tym (niestety nie mam go przed sobą) Tomasz Lis bardzo trafnie opisuje mechanizmy przez które (bo nie chcę powiedzieć „dzięki” którym) wiadomości we wszystkich mediach są wypchane tanimi sensacyjkami, czasami fałszem, a poziom dziennikarstwa ogólnie rzecz biorąc dość niski. I chyba niestety spadający.

Kilka lub nawet kilkanaście miesięcy temu ktoś z Fridomiaków polecił nam wszystkim książkę o powyższym tytule, autorstwa T.Harv Eker. Początkowo nie mogłem jej znaleźć w księgarniach. Potem gdy zacząłem ją czytać, odłożyłem ją na półkę, bo mi się … nie spodobała. Nie spodobała mi się z kilku powodów. Po pierwsze, zaczyna się od wstępu zatytułowanego „Kim u licha jest T.Harv Eker?” i ja po przeczytaniu tego wstępu pomyślałem dokładnie to samo :-) Po drugie, powtarzające się na koniec każdego podrozdziału „Deklaracje” oraz polecenie „A teraz dotknij głowy i powiedz: „Mam umysł milionera!” i sugestie mówienia tego do siebie na głos przed lustrem wydały mi się mocno na wyrost, takie… zbyt amerykańskie. Po czwarte, autor ma wyraźne zwichnięcie w kierunku „bogactwa”, a nie „wolności finansowej”. Po piąte? Już nawet nie pamiętam… :-)

Byłem już w kilkunastu stanach USA – m.in w Nowym Jorku, Massachussets, Connecticut, Illinois, Kalifornii, Newadzie, Arizonie, Nowym Meksyku, Utah, Colorado, na Florydzie, w Luizjanie, Mississippi, Alabamie, Tennessee, Teksasie, Waszyngotnie, Oregonie, Północnej Karolinie czy na Hawajach. Moi bliscy znajomi doskonale wiedzą, że moimi ulubionymi stanami są jednak … Uzbekistan, Kazachstan, Kirgistan, Turkmenistan, Tadźykistan, Pakistan czy nawet Afganistan.  Gdybym dzisiaj był zmuszony wybrać czy wolę mieszkać w Missouri, w Kalifornii czy w Uzbekistanie zdecydowanie wybrałbym ten ostatni.

A czy chciałbym mieszkać w Richistanie?