Tydzień temu otrzymałem od Think Tank  zaproszenie na bardzo ciekawy wykład Krzysztofa Zanussiego – „Dżentelman w wielokulturowym świecie”.  W swoim bardzo barwnym i pełnym dżentelmeńskiego humoru wykładzie, Pan Zanussi opowiedział trochę o etymologii słowa „dżentelman”, o cechach charakteryzujących „dźentelmena”, o szczególnej wadze słów jakich dobiera, o godnośći, wielkoduszności, szacunku, odpowiedzialności z jakim podchodzi do innych. Dużo czasu poświećił dążeniu do lepszości, lub inaczej nie akceptowaniu bylejakości. Gość wieczoru podzielił się również refleksjami z czasów komunizmu, gdy dążenie do urawniłowki kazało tępić przejawy „dżentelmańskiego zachowania”. Były też elementy wielokuturowe, m.in porównanie sposobu komunikowania się Japończyków i Koreańczyków, czy Polaków i Rosjan. Dodatkowym smaczkiem spotkania były fragmenty filmów reżysera sprzed lat, którymi ilustrował swoje tezy.

Wczoraj dzięki uprzejmości koszykarzy z Rumunii dostałem zaproszenie na ceremonię oficjalnego zamknięcia ELIOS Warszawa 2010. Gdy na ulicy zauważyłem, że grupka młodzieży z Rumunii wygląda na nieco zdezorientowanych, zagadnąłem, aby im ewentualnie pomóc. Spotkali się już wcześniej w Polsce z wieloma wyrazami serdeczności i gościnności, ale jak dotąd nikt nie próbował ich zagadywać … po rumuńsku. Z wdzięczności Silviu – jeden z młodych koszykarzy – dał mi owo zaproszenie. Impreza na warszawskim Torwarze była w zasadzie zamknięta, z udziałem samych sportowców (w liczbie około 1500), ich trenerów, czasami ich rodziców oraz setek spośród wolontariuszy, którzy im wszędzie towarzyszyli. Była też dla mnie trochę przynudnawa – zbyt wiele, stanowczo zbyt długich wystąpień od różnych oficjeli związanych z ELIOS. Gdy się jeszcze weźmie pod uwagę konieczność tłumaczenia wystąpień na angielski, to czas tak się wydłużył, że siedząca obok nas ekipa Mołdawii prawie w całości przysnęła na fotelach opierając się jeden o drugiego. Inne reprezentacje podobnie. Zabrakło żywszych elementów – muzyki, tańca, pokazów. Czytałem jakieś badania, z których wynikało, że Warszawiacy bali się zawodników, myliło ich niepełnosprawność umysłową z chorobą psychiczną. 9% badanych odpowiedziało, że można się nią zarazić. A ja miałem okazję dłuższą chwilę porozmawiać z Silviu oraz z kilkoma Rosjanami, którzy siedzieli w tym samym sektorze. Zwykli, pogodni, otwarci na innych i ciepli młodzi ludzie. Silviu otrzymane od wolontariuszy „świecące patyczki” (nie wiem jak nazwać te przybory kibiców) sprawiedliwie rozdzielił pomiędzy kilku młodszych od niego reprezentantów Mołdawii bo widział ich radość z prezentu. Mimo, że rozmawiałem z Silviu dość długo, to nie udało mi się spostrzec czy Silviu miał jakąkolwiek niepełnosprawność intelektualną i na czym ewentualnie miałaby ona polegać. Sprawiał wrażenie naprawdę bystrego i otwartego młodego człowieka. Z nas dwóch to ja się bardziej czułem niesprawny intelektualnie, bo okazało się że półtora roku od powrotu z Rumunii do Polski, pojawiły się ogromne dziury w moim zasobie rumuńskich słówek i zwrotów zgromadzonych podczas 2,5-letniej bytności na Bałkanach. Mój umysł ewidentnie mnie wczoraj zawiódł. A wracając do tych 1500 sportowców. Na pewno nie jest im łatwo na co dzień znosić docinki „normalnych” rówieśników, okazywaną litość czy współczucie, dyskryminację w dostępie do szkół dla „normalnych” dzieci, strach przed kontaktem z nimi, itd. Mają też pewnie świadomość tego, że z tym codziennym ciężarem zostaną do końca życia. Nie przeszkadza im to jednak marzyć, wytyczać sobie ambitne cele i systematycznie dążyć do ich osiągnięcia. I stanąć na olimpijskim podium. Czyż nie na tym polega prawdziwy sukces życiowy? Aby – jak powiedział wielki filozof, Thomas Carlyle – każdy stał się wszystkim, czym na mocy swego stworzenia jest w stanie być. Silviu, gratuluję Tobie i Twojej drużynie zajęcia III miejsca w turnieju koszykarskim.

Przekonałem się na własne oczy, uszy, a także na portfel, że Moskwa rzeczywiście jest jednym z najdroższych miast na świecie. Prosta kolacja w prostej restauracji to koszt rzędu 500-800 złotych dla dwóch osób i to bez obfitego zakrapiania. Na szczęscie dla mojego portfela zaprosił mnie kolega,
z którym wspólnie realizowaliśmy projekt dla klienta w Rumunii; mam mu się odwdzięczyć, gdy przyjedzie do Warszawy. Będę mógł go zaprosić do najdroższej restauracji na Starym Mieście, a i tak sporo na tym zaoszczędzę.

W ciągu minionych 150 lat korporacjom udało się wyrosnąć z niemowlęctwa w instytucję, która dominuje nasze życie.  To korporacje decydują co jemy, co oglądamy, w co się ubieramy, gdzie pracujemy, co robimy w wolnym czasie. Jesteśmy zewsząd otoczeni ich kulturą, wizualizacją, ideologią. Korporacje mają ogromny wpływ na ustawodawstwo, na decyzje podejmowane przez demokratycznie wybrane rządy.

We wczorajszej Gazecie Wyborczej ukazał się artykuł pt „Polskie Koleje czasu nie liczą” w którym autorzy wykazują, że łączne spóźnienie pociągów w pierwszej połowie tego roku wyniosło ponad … 5 lat i 1 miesiąc !!! Czyli w każdym miesiącu łączne opóźnienie wynosiło ponad 6 miesięcy :-) Marek Starybrat w Radio ZET zachęcał słuchaczy, aby zadzwonili do Radia ze swoimi historiami z opóźnionymi pociągami.

Ja też mam taką osobistą historię. 2 lipca wracałem pociągiem z Łodzi do Warszawy (samochód zostawiłem tam na weekend przyjaciołom). Specjalnie wyjechałem wcześniej, aby zdążyć dojechać do Warszawy przed rozpoczęciem meczu Holandia – Brazylia w ćwierćfinale mistrzostw świata w RPA 2010. Wszystko dobrze szło do momentu, gdy pociąg nagle się zatrzymał w szczerym polu, kilka kilometrów przed Koluszkami i uporczywie się nie ruszał. Okazało się, że zerwana została sieć trakcyjna.