W weekendowym wydaniu Dziennika Gazety Prawnej ukazał się artykuł o powyższym tytule red. Andrzeja Talagi. W pełni zgadzam się z przytaczanymi przez autora argumentami, choć – przyznam – mogą się one wydawać nieco kontrowersyjne.

Otóż autor przytacza fakt, że na drogach ginie w Polsce co weekend 70 osób. Przywykliśmy już do tego i gdy słyszymy kolejną relację o liczbie zabitych, to nie zwracamy na to większej uwagi. Jest to cena, którą jako społeczeństwo jesteśmy gotowi zapłacić za swobodę przemieszczania się jaką dają nam samochody.

Zdecydowaliśmy się – zgodnie z sugestią Fridomiaków – uruchomić Forum Fridomia. Chodzi o to, by forma bloga (z zatwierdzaniem przez nas komentarzy przed ich publikacją, z niemożnością uruchamiania nowych wątków dyskusji przez Fridomiaków, itp) nie stanowiły bariery dla swobodnego przepływu wiedzy i myśli pomiędzy uczestniczkami (i uczestnikami). Pozostawiamy wam inicjatywę w inicjowaniu nowych dyskusji i wątków. Sami utworzyliśmy jedynie podział na regiony, aby niektóre rozmowy mogły odbywać się od razu w  lokalnych ramach.

Adres Forum: WWW.FORUM.FRIDOMIA.PL

Rozpoczął się etap głosowania internautów na ulubionego bloga.  Trwa od dziś (11 stycznia) od godziny 15.00 do 20 stycznia do godziny 12.00. Zdajemy sobie sprawę, że treści innych blogów przewyższają Fridomię swoją atrakcyjnością, ale chcielibyśmy dostać chociaż kilkanaście – kilkadziesiąt głosów, żeby wiedzieć, że nasz wysiłek ma sens. Po prostu zróbcie nam przyjemność!

Aby zagłosować na Fridomię trzeba:

wysłać sms o treści:      B00214         (w środku są zera!)

na numer:   7122

Koszt sms-a   -   PLN 1,23.   Dochód będzie przeznaczony na rehabilitację osób niepełnosprawnych.

A swoją drogą – można stracić niemało czasu na przeglądanie wszystkich zgłoszonych blogów. Czasami bardzo ciekawa lektura.

W ciągu minionych 150 lat korporacjom udało się wyrosnąć z niemowlęctwa w instytucję, która dominuje nasze życie.  To korporacje decydują co jemy, co oglądamy, w co się ubieramy, gdzie pracujemy, co robimy w wolnym czasie. Jesteśmy zewsząd otoczeni ich kulturą, wizualizacją, ideologią. Korporacje mają ogromny wpływ na ustawodawstwo, na decyzje podejmowane przez demokratycznie wybrane rządy.

Kiedyś marzyło mi się to stanowisko: splendor i prestiż, spotykanie ciekawych ludzi, promocja pięknego kraju który ma wiele atutów, wieczorne bankiety, VIP-owskie miejscówki na premierach teatralnych, piękna rezydencja, limuzyna z kierowcą który będzie się sam troszczył o znalezienie miejsca na parkingu, niepłacenie podatków, immunitet, mniejszy codzienny stres w porównaniu do środowiska wiecznie głodnych nowych przychodów ze sprzedaży korporacji.

Moje zapały ostudził kilka lat temu na jakiejś konferencji były Ambasador Wielkiej Brytanii, który żartobliwie przytoczył prześmiewczą definicję „ambasadora”. Według tej definicji, (z góry przepraszam tych spośród moich znajomych, którzy pełnią to prestiżowe stanowisko) ambasador to ktoś komu rząd płaci bardzo dużo, aby kłamał w imieniu swojego kraju.