Tym razem dzięki uprzejmości Radka Tosnowca zamieszczam kolejny wpis pokazujący, że kryzys może być kolebką nowych, kreatywnych pomysłów. Oraz o tym że kryzys może nam pomóc powrócić do korzeni i do tradycyjnych wartości. Takich jak prostota, skromność, oszczędzanie, nie uleganie szaleństwu zakupów, wypełnianie swojego życia przyjemnościami, a nie zagracanie życia zakupionymi rzeczami i usługami. Dzięki Radku !

A oto link do artykułu w wyborczej.biz: http://wyborcza.biz/biznes/1,100896,11646159,Portugalska_elita_probuje_przezyc_za_1111_euro_rocznie.html?utm_medium=SM&utm_campaign=FB_Wyborcza_biz&utm_source=facebook.com

Widać da się żyć prawie bez pieniędzy i jednocześnie cieszyć się życiem. Początki eksperymentu brzmią bardzo obiecująco. Portugalska psycholog, inicjatorka projektu „Belive” w pierwszych dwóch miesiącach eksperymentu wydała jedynie kilkanaście Euro. Mam nadzieję, że uda się Andresie Salgueiro zrealizować swój cel – przeżyć 1 rok, 11 dni, 11 godzin i 1 minutę wydając jedynie Euro 1.111.

W moje ręce trafił dziś majowy numer miesięcznika (SLOW). Nie znacie? to pewnie dlatego, że jest to pierwszy, inauguracyjny numer. I chyba go sobie zaprenumeruję.

Dlaczego? Odpowiedź znajduje się w podtytule miesięcznika (SLOW). Szkoda czasu na pośpiech.Świat pędzi, internet zniewala, praca wciąga. Ciągle się gdzieś śpieszymy. Nie mamy czasu by cieszyć się życiem. A dzięki (SLOW) można ten rozpędzony świat nieco zatrzymać. Zresztą magazyn trafił do mnie gdy byłem w trakcie czytania książki Carl’a Honore „In Praise of SLOW. How a Worldwide Movement is Challenging The Cult of Speed”.

Słabo się dzisiaj czuję. Nie wiem czy winić za to nadmiar tłustoczwartkowych pączków, czy jet-lag (dotąd tego nie miewałem), czy szok termiczny, czy jeszcze coś innego, ale bolą mnie głowa, brzuch, mięśnie. I nawet się z tego … cieszę:-). Bo moje dzisiejsze dolegliwości pozwoliły mi zwolnić tempo, poleżeć i pomyśleć.

Przypomniała mi się opowieść prof Baumana, którą tutaj, na łamach Fridomii, cytowałem kilkanaście miesięcy temu o tym jak pewna młoda dziewczyna była tak uzależniona od SMS-ów, że wysyłała ich całymi wiadrami = tysiącami miesięcznie, czyli średnio co 10 minut. Prof Bauman zastanawiał się, kiedy ona znajduje czas (jeśli w ogóle), żeby sformułować jakieś myśli, które tak namiętnie SMS-uje. Zwolnienie tempa jest z pewnością dobroczynne dla myślenia.

Gdy w latach 80-tych byłem zafascynowany muzyką Czarnych Div muzyki soul oraz R&B – m.in Dianą Ross czy Dionne Warwick – pojawiła się i nagle eksplodowała młoda gwiazda Whitney Houston, siostrzenica Dionne Warwick. Pocżątkowo nie bardzo mi się podobała – wolałem głos i skromność jej ciotki. Ale z czasem przekonała mnie do siebie swoim głosem.

Ogólnoświatową sławę przyniósł jest występ na początku lat 90-tych w filmie „Bodyguard” i ścieżka dźwiękowa z tego filmu. Sławę i ogromne pieniądze. I wraz z nimi duże wyzwania – samotność, alkohol, narkotyki. Whitney przestała sobie radzić sama ze sobą.

Kilka lub nawet kilkanaście miesięcy temu ktoś z Fridomiaków polecił nam wszystkim książkę o powyższym tytule, autorstwa T.Harv Eker. Początkowo nie mogłem jej znaleźć w księgarniach. Potem gdy zacząłem ją czytać, odłożyłem ją na półkę, bo mi się … nie spodobała. Nie spodobała mi się z kilku powodów. Po pierwsze, zaczyna się od wstępu zatytułowanego „Kim u licha jest T.Harv Eker?” i ja po przeczytaniu tego wstępu pomyślałem dokładnie to samo :-) Po drugie, powtarzające się na koniec każdego podrozdziału „Deklaracje” oraz polecenie „A teraz dotknij głowy i powiedz: „Mam umysł milionera!” i sugestie mówienia tego do siebie na głos przed lustrem wydały mi się mocno na wyrost, takie… zbyt amerykańskie. Po czwarte, autor ma wyraźne zwichnięcie w kierunku „bogactwa”, a nie „wolności finansowej”. Po piąte? Już nawet nie pamiętam… :-)