W moje ręce trafił dziś majowy numer miesięcznika (SLOW). Nie znacie? to pewnie dlatego, że jest to pierwszy, inauguracyjny numer. I chyba go sobie zaprenumeruję.

Dlaczego? Odpowiedź znajduje się w podtytule miesięcznika (SLOW). Szkoda czasu na pośpiech.Świat pędzi, internet zniewala, praca wciąga. Ciągle się gdzieś śpieszymy. Nie mamy czasu by cieszyć się życiem. A dzięki (SLOW) można ten rozpędzony świat nieco zatrzymać. Zresztą magazyn trafił do mnie gdy byłem w trakcie czytania książki Carl’a Honore „In Praise of SLOW. How a Worldwide Movement is Challenging The Cult of Speed”.

Słabo się dzisiaj czuję. Nie wiem czy winić za to nadmiar tłustoczwartkowych pączków, czy jet-lag (dotąd tego nie miewałem), czy szok termiczny, czy jeszcze coś innego, ale bolą mnie głowa, brzuch, mięśnie. I nawet się z tego … cieszę:-). Bo moje dzisiejsze dolegliwości pozwoliły mi zwolnić tempo, poleżeć i pomyśleć.

Przypomniała mi się opowieść prof Baumana, którą tutaj, na łamach Fridomii, cytowałem kilkanaście miesięcy temu o tym jak pewna młoda dziewczyna była tak uzależniona od SMS-ów, że wysyłała ich całymi wiadrami = tysiącami miesięcznie, czyli średnio co 10 minut. Prof Bauman zastanawiał się, kiedy ona znajduje czas (jeśli w ogóle), żeby sformułować jakieś myśli, które tak namiętnie SMS-uje. Zwolnienie tempa jest z pewnością dobroczynne dla myślenia.

Gdy w latach 80-tych byłem zafascynowany muzyką Czarnych Div muzyki soul oraz R&B – m.in Dianą Ross czy Dionne Warwick – pojawiła się i nagle eksplodowała młoda gwiazda Whitney Houston, siostrzenica Dionne Warwick. Pocżątkowo nie bardzo mi się podobała – wolałem głos i skromność jej ciotki. Ale z czasem przekonała mnie do siebie swoim głosem.

Ogólnoświatową sławę przyniósł jest występ na początku lat 90-tych w filmie „Bodyguard” i ścieżka dźwiękowa z tego filmu. Sławę i ogromne pieniądze. I wraz z nimi duże wyzwania – samotność, alkohol, narkotyki. Whitney przestała sobie radzić sama ze sobą.

Przedstawiam Wam Nicka Vujicić, którego historię poznaliśmy dzięki wpisowi na Fridomii Tomka Adamusa. Duże dzięki Tomku.

Dzięki Nick’owi możemy nieco poszerzyć naszą perspektywę patrzenia na świat oraz na problemy, z którymi się zmagamy na co dzień.

Trochę o Nicku- http://psychologia-perswazji.pl/art-motywacja.php
Polecam jeszcze zobaczyć krótki filmik na youtube- http://www.youtube.com/watch?v=0jVTMRR8Sho&feature=share , oraz nagrodzony krótki film z jego udziałem: http://www.youtube.com/watch?v=fyRnby4oE0E&feature=mfu_in_order&list=UL, a także jego piosenkę/utwór (również bardzo sugestywny): http://www.youtube.com/watch?v=GuTV7yBxYrU

Nie wiem gdzie w tej chwili, w tej minucie jest Nick, ale wysyłam mu trochę swojej energii. Życzę mu, aby zrealizował wszystkie swoje plany i postanowienia, bo wiem, że w ten sposób pomoże on wielu ludziom.

Kilka lub nawet kilkanaście miesięcy temu ktoś z Fridomiaków polecił nam wszystkim książkę o powyższym tytule, autorstwa T.Harv Eker. Początkowo nie mogłem jej znaleźć w księgarniach. Potem gdy zacząłem ją czytać, odłożyłem ją na półkę, bo mi się … nie spodobała. Nie spodobała mi się z kilku powodów. Po pierwsze, zaczyna się od wstępu zatytułowanego „Kim u licha jest T.Harv Eker?” i ja po przeczytaniu tego wstępu pomyślałem dokładnie to samo :-) Po drugie, powtarzające się na koniec każdego podrozdziału „Deklaracje” oraz polecenie „A teraz dotknij głowy i powiedz: „Mam umysł milionera!” i sugestie mówienia tego do siebie na głos przed lustrem wydały mi się mocno na wyrost, takie… zbyt amerykańskie. Po czwarte, autor ma wyraźne zwichnięcie w kierunku „bogactwa”, a nie „wolności finansowej”. Po piąte? Już nawet nie pamiętam… :-)