Z dużym żalem przyjąłem wiadomość o śmierci Ireny Kwiatkowskiej. Była ona dla mnie pewnego rodzaju wzorem do naśladowania.

Około 20 lat temu, gdy już Pani Irena liczyła prawie 80 lat, widziałem jej obszerny wywiad telewizyjny. Miała nadal bardzo błyskotliwy umysł i była pełna życia i energii. Pomyślałem wtedy, że jednym z kluczy do długiej, radosnej i zdrowej starośći musi być ciągłe, nieustające stymulowanie mózgu nowymi doznaniami. Zarówno Pani Irena jak i Hanka Bielicka uczyły się ciągle nowych ról, ćwiczyły swoją pamięć, musiały wczuwać się w nowe postacie sceniczne. Niewątpliwie takie ciągłe ćwiczenie mózgu zapobiega jego powolnemu obumieraniu, pomyślałem.

Postanowiłem wtedy mieć bardzo aktywną emeryturę. Zdecydowałem, że gdy przejdę na emeryturę, nie będę tylko czytał gazet, oglądał telewizji, łowił ryb czy uprawiał ogródek działkowy i narzekał na choroby. Przeciwnie, nie pozwolę sobie na chwilę bierności. I póki co, to udaje mi się wytrwać w moim postanowieniu.

Ale Pani Irena, a konkretnie jej rola „kobiety pracującej” w serialu „Czterdziestolatek”, zainspirowała mnie do nowego sposobu na życie. Otóż całkiem niedawno skrystalizował się pomysł, który miałem od dawna w luźniejszej formie. Moi znajomi wiedzą, że nie cierpię zimy. Plan był zawsze taki, aby po przejściu na emeryturę wyjeżdżać z Polski każdego roku w październiku gdzieś do ciepłych krajów (miałem całą listę miejsc, w których będę chciał pomieszkać i listę rzeczy, które będę chciał tam robić dla stymulowania mojego umysłu). I wracać do Polski po zimie, w okolicach kwietnia, czy maja. Zresztą perspektywa wcielenia tego planu w życie była w moim przypadku jedną z motywacji do wcześniejszego przejścia na emeryturę, do uniezależnienia się od dochodów z pracy, do osiągnięcia fridomii.

Nie miałem tak precyzyjnego planu odnośnie „latowania” w Polsce. Myślałem, że może będę wydawał albumy z zimowego życia w filipińskiej wiosce rybackiej, albo organizował wystawy moich obrazów olejnych z Peru. Wśród mało sprecyzowanych zajęć były dwa czy trzy bardziej konkretne. Chciałem któregoś lata zostać tramwajarzem w Warszawie, a jednego z kolejnych lat taksówkarzem – bo pociągało mnie to, że  zawody te dałyby mi zupełnie nową perspektywę w patrzeniu na miasto, w którym od lat przecież mieszkam. Ale kolejne lata (kto wie, ile ich tak naprawdę będzie), nie były jeszcze zagospodarowane.

Pod wpływem „kobiety pracującej” stworzyłem niedawno listę 30 swoich „zawodów emeryta”. Oprócz tramwajarza i taksówkarza, na mojej liście pojawili się również m.in. ochroniarz w banku, kasjer w hipermarkecie, wolontariusz, pomocnik w hospicjum, bibliotekarz, steward w samolocie, pracownik informacji turystycznej, sprzedawca w kwiaciarni lub w warzywniaku (chodzi o bardzo wczesne wstawanie), pracownik jakiegoś call centre, kanalizacji, listonosz, kontroler biletów autobusowych, pomocnik w karetce pogotowia, w straży pożarnej, na policji, ankieter opinii publicznej, itp. Moja żona najbardziej uśmiała się z mojego postanowienia zostania kanalarzem oraz śmieciarzem. Obiecała, że będzie jeździć za moją śmieciarką i robić mi zdjęcia, jak się mocuję z kontenerami na śmieci i zamieszczać je na blogu Fridomia z przestrogą dla Fridomiaków :-)

Ale teraz się nie śmieje. Tylko wspólnie ze mną uczestniczy w narodowym spisie powszechnym. W tym roku zostaliśmy rachmistrzami spisowymi i obchodzimy punkty adresowe. W okresie kwiecień-czerwiec będziemy przeprowadzać wywiady z mieszkańcami Warszawy. Więc plan już zaczyna być przez nas realizowany. I może za kilkanaście lat też będziemy mogli powiedzieć o sobie „ kobieta i mężczyzna pracująca”.

Dziękujemy,  Pani Ireno.

Tagi: pasja , rozwój osobisty